White&Black-MayMMK

ในโลกอนาคตอันไกลโพ้นที่มีเทคโนโลยีล้ำสมัยถึงขีดสุด แต่สิ่งเหล่านั้นกลับไม่ได้ทำให้ความเป็นอยู่ของผู้ได้สงบสุขขึ้นเลย ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นก็ยังมีกลุ่มคนเพียงหยิบมือปกป้องความสงบสุขของโลกโดยแลกกับเวลาอันมีค่าและความสุขส่วนตัวเพื่อมวลมนุษย์ที่เขารักและเกลียดชัง โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน

พวกเขาคือกลุ่มที่ใช้ PS.(PowerSuit) ในการต่อสู้กับเหล่าร้าย

PS. ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องผู้พิทักษ์สันติราช เอาไว้สวมใส่เมื่อออกปฏิบัติภารกิจและเพื่อลดโอกาสเสี่ยงต่อการเสียบุคลากรสำคัญของชาติด้วย แต่มันก็มีหลังจากที่เหตุการณ์ความไม่สงบถึงขั้นรุนแรงจนระงับไม่ได้แล้ว

............................................................................

....เสียงฟ้าร้อง....ครืน....ครืน.....ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง
ครอบครัวนายพลตำรวจและคณะที่ตามมาเพื่อคุ้มกันให้ระหว่างเดินทางกำลังเดินทางฝ่าสายฝนที่โหมหนัก

นายพลตำรวจสังเกตุเห็นอะไรบางอย่างริมถนนในขณะที่รถของตนค่อยๆขับผ่านโดยที่รถคันอื่นๆไม่ได้สังเกตุเห็นมันเลยแม้แต่น้อย

"......ข้างถนนนั่นมันรถหรือเปล่า" นายพลตำรวจพูดขึ้นแล้วจอดรถข้างทาง เมื่อรถคุ้มกันเห็นก็ต้องพลอยหยุดตามไปด้วย

นายพลตำรวจหันไปทางลูกและภรรยาของเขา แล้วพูดอีกว่า "ที่รักรออยู่ในรถก่อนนะ"

เขาเดินวิ่งฝ่าฝนเข้าไปดูใกล้ๆพร้อมกับนายตำรวจที่ตามลงมาดูเช่นกันก็พบว่ามีรถคว่ำอยู่ข้างทางแล้วเมื่อเขาก้มลงดูใกล้ๆก็พบว่าเป็นรถของพี่น้องตำรวจด้วยกันนั่นเอง

เมื่อนายพลตำรวจเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปเปิดประตูรถเพื่อที่จะช่วยเหลือออกมา ก็ถูกบางอย่างคล้ายใบมีดพุ่งทะลุจากประตูรถ

"อะไรนะ!!?" นายพลตำรวจถอยออกมาพร้อมชักปืนออกมาตั้งท่ายิง
พร้อมทั้งนายตำรวจคนอื่นที่เข้าป้องกัน

...เสียงฟันเฟืองค่อยๆดังออกมาจากตัวรถ ........เคร้ง เสียงตัวรถถูกเลื่อยออกมาอสูรจักรกลก็ก้าวขาออกมาจากรถ ดวงตาที่เปล่งประกายแสงสีแดง ร่างที่สูงตะหง่านขอมันทำเอานายตำรวจขาสั่น ด้วยความกลัวจนนิ้วเกร็งไปหมดนายตำรวจคนหนึ่งก็เหนี่ยวไกปืนใส่มันพร้อมกับนายตำรวจคนอื่นๆ

นายพลตำรวจหันไปทางรถของลูกเมียของตนแล้วตะโกนบอกให้หนีไป ด้วยความเป็นห่วงลูกภรรยาเองก็รีบพาลูกหนีไปซ่อนตัว

เด็กชายวัย15ปีตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แม่ของตนได้พาตนมาหลบหลังต้นไม้ใหญ่แล้วบอกกับลูกว่า"อยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี่ยวแม่และพ่อจะกลับมา"

ภรรยาของนายพลตำรวจชักปืนคู่ของตนวิ่งเข้าในสายฝน

การต่อสู้ของพวกเขาและเครื่องจักรสังหาร เสียงดังแข่งกับเสียงห่าฝนที่ตกไม่หยุดหย่อน

ในขณะพวกตำรวจกำลังระดมยิงแต่ก็ไม่เป็นผลเท่าไหร่นัก ภรรยานายพลตำรวจเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี ก็คิดว่าจทำอย่างไรก็สังเกตุเห็นจุดที่น่าจะบอบบางที่สุดคือดวงตาหรือกล้องที่อยู่บนส่วนหัวของมันนั่นเองกระโจนจากบนตัวรถกระโดดยิงกระหน่ำเข้าไปที่จุดที่ว่าน่าจะได้ผล

เปรี้ยง!! กระสุนเข้าเต็มเปาทำให้มันชะงักแล้วถอยไปนิดหน่อย

นายพลตำรวจก็พูดว่า "ยังฝีมือไม่ตกเหมือนเดิมเลยนะ ที่รัก"

ภรรยาก็พูดว่า "นี่ไม่ใช่เวลาจะมาพูดเล่นนะค่ะ ดูนั่นก่อน" เครื่องจักรสังหารก็เริ่มเคลื่อนไหนอีกครั้ง แต่คราวมันกลับกวัดแกว่งโซ่เหล็กไปรอบๆแบบมั่วซั่ว ทั้งยังยิงกงจักรไปรอบๆ จนทำให้นายตำรวจได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีนั้นไปด้วย ส่วนภรรยาและนายพลตำรวจก็ต้องรีบถอยหลบหลังรถตำรวจ

นายพลตำรวจมองดูลูกน้องของตนที่บาดเจ็บก็คิดว่าจะทำเช่นไรดีก็พลันคิดได้ว่าหน้าผาข้างหลังของมันเป็นเหวที่มีทะเลลึกอยู่ก็เปิดประตูรถแล้วใช้เข็มขัดรัดคันเร่งของรถตำรวจแล้วสตราสเครื่องยนต์พร้อมขึ้นเกียร์อัตโนมัติ

รถพุ่งทะยานตรงเข้าใส่เครื่องจักรสังหารเข้าเต็มขาอันเรียวบางทั้งสองข้างจนมาล้มในขณะที่นายพลตำรวจเองก็โดดลงจากรถตำรวจไปแล้วก่อนที่จะชน

มันพยายามต่อต้านแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะขาของมันทั้งสองติดก็กันชนของรถจนขยับไม่ได้ด้วยความแรงของเครื่องยนต์ดันมันจนถึงขอบเหว ขณะนั้นช่วงเวลาก่อนที่จะตก มันก็ได้สาดกงจักรนับไม่ถ้วนออกมา

นายพลตำรวจก็ได้แต่หมอบลง ในขณะที่นายตำรวจคนอื่นหลบไม่ทันก็ตายแบบไม่ทันตั้งตัว

สายฝนที่ล้างเลือดที่นองพื้น เสียงฝนที่กลบเสียงกรีดร้องของคนที่ตายและบาดเจ็บ

นายพลตำรวจก็ลุกขึ้นยืนมองไปรอบๆ เห็นแต่เลือดที่ค่อยจางไปกับสายฝนก็พลันนึกได้ว่ายังมีภรรยาของตนอยู่ในเหตุการณ์ด้วยก็มองหาจนพบภรรยาของตนโดนกงจักรที่ถูกสาดออกมาเฉือนคอเธอจนถึงหลอดลมแล้วก็สิ้นใจไปแล้ว เขาก็ได้แต่กัดฟันอดกลั้นที่จะไม่ร้องออกมา

นายพลตำรวจอุ้มภรรยาที่เสียชีวิตเข้าไปในรถแล้วลูบเบาๆ พลันได้ยินเสียงเด็กร้องแว่วเข้าหู ฝนก็เริ่มสงบลงเริ่มมองเห็นอะไรได้ชัดเจน

นายพลตำรวจก็ได้เห็นเด็กสาวคนหนึ่งที่ติดอยู่ในซากรถที่คว่ำก็รีบวิ่งเข้าไปช่วย แต่ก็ต้องตกใจเพราะที่เด็กสาวคนนั้นมีเศษเหล็กบางๆแทงกลางอก ก็หยิบมือถือติดต่อขอหน่วยฮอ.มารับพวกตน

เด็กชายที่หลบก็เดินออกมาพบว่าแม่ของตนกำลังนอนอยู่ในรถ ก็วิ่งเข้าไปหาก็เห็นสภาพบาดแผลที่ดูไม่ได้ก็คุกเข่ากอดขาของแม่ร้องไห้

ไม่นานนัก เฮลิคอปเตอร์ก็มาถึง ด้วยเทคโนโลยีสมัยนั้นก็ช่วยสาวน้อยได้ แต่ภรรยาของนายพลตำรวจนั้นสาหัสเกินไปไม่อาจช่วยชีวิตได้

หลังจากเหตุการณ์เลวร้าย นายพลตำรวจก็ทราบว่า รถตำรวจที่คว่ำนั้นเป็นหนึ่งในตำรวจชั้นผู้น้อยที่ต้องมารับภารกิจกะทันหันหลังจากที่เพิ่งเลิกงานไปรับลูก แต่ด้วยหน้าที่เร่งจึงต้องมาคุ้มกันเส้นทางแล้วต้องมาเคราะห์ร้าย

ในที่สุดนายพลตำรวจก็ตัดสินใจรับเลี้ยงสาวน้อยคนนั้นเอาไว้เป็นลูกบุญธรรม

หลังจากเหตุการณ์โจมตีของเครื่องจักรสังหารในครั้งนี้ก็ได้มีการโจมตีแบบเดียวกันในหลายๆแห่งทั่วโลก

ไม่นานนักก็มีองค์กรถูกก่อตั้งขึ้นมาเรียกร้องต่อรัฐบาลไปทั่วโลกว่าพวกตนจะให้ความร่วมมือในการต่อต้านศัตรูที่ไม่ทราบที่มาและตัวตน โดยข้อแลกเปลี่ยนของพวกเขาคือเงินทุนมหาศาลจากทั่วโลก

แต่ทว่าการโจมตีปริศนาก็ไม่ได้หายไป....

...........................................................................

จบปฐมบท

..............................................................................

ขอฝากเรื่องนี้ด้วยนะค่ะ